Building the ruins

Ik was de laatste keer gebleven in Cuenca. Na een laatste avondje stappen ben ik de volgende dat met mijn nieuw gemaakte opa-nieuwzeeland vriend naar Loja gegaan met de bus. Vanaf daar wilde ik dus 's nachts de grens over naar Peru, maar wist niet of dat zo'n slim idee was. Gelukkig kwam ik 4 anderen (uit Londen) tegen die ook gingen, dus besloten we met z'n 5en te gaan. Die dag ben ik nog met een van hen door Cuenca gesjokt (ja sjokken, ik wist niet dat een mens zo langzaam kon lopen) waar we de kerk en de ijswinkel hebben bekeken. Uiteindelijk ging rond 11 uur de bus waar ik snel naast een naar kampvuur ruikende man in slaap ben gevallen.

Rond een uur of 4 kwamen we bij een verlaten grensovergang. Stempeltje hier, krabbeltje daar en we mochten de grens over. Dit kon natuurlijk niet zonder even tegen het politie gebouw te plassen *omdat het kon* en de reis kon vervolgd worden tot Piura. Daar hebben we de bus gepakt over een zand-hobbel-de-bobbel-weg naar Chiclayo.

In Chiclayo aangekomen heb ik Marlene gebeld, de vriendin van mijn oom, die naar ons hostal kwam. Na een beetje kletsen ben ik met de Engelsen naar de ruines daar geweest. Het meest vreemde was dat ze er aan het bouwen waren. Vervolgens zagen we een meisje in de tombe die daar aan het rondsnuffelen was tussen de gouden spulletjes. De bouwvakkers waren de tombes en graven aan het bouwen *de botten waren gipsplaten met vorm* en het meisje stootte het skelet met haar kont toen ze er niet uit kon klimmen. Dat kon allemaal, wij mochten ook wel even er in als we wilden?

De berg die er bij lag, bleek een gebouw te zijn geweest maar door regen en wind was er alleen een berg van over. Uitgravingen her en der lieten wel zien dat er eens stenen lagen.

Die avond ben ik met Kay (een van de Engelsen) en Marlene en haar zus uit eten geweest en hebben we door een superwesters winkelcentrum gewandeld. Een hoop gelachen en een lekkere Starbucks gehad en uiteindelijk super geslapen, met Kay (ja, een meisje) in een tweepersoons bed, dat is goedkoper hier :).

De volgende ochtend naar Trujillo, een stadje aan de kust, wat verder naar het zuiden. We hadden een Rough Guide over Zuid-Amerika waar Trujillo ook in stond maar de kaart klopte niet. Na 1,5 uur wandelen hadden we nog geen hostel en hebben de 3 maar een kamer in een hotel genomen. Kay en ik zouden daar op de grond proberen te slapen maar toen we uiteindelijk over een verstopt hostel hoorde, zijn we daar maar naar toe gegaan. Je had buiten een bel en dan kwam er een (zeer) oud vrouwtje het hek open maken. Daar achter lag een superschattig hostal, nice.

De volgende dag naar de ruines van Chan Chan, en verassing: ze waren daar aan het bouwen. Alle ruines worden hier heropgebouwd (beetje nep, maar het idee is leuk). Het was verder wel leuk gedaan met wat maquettes en infobordjes. Helaas overal bouwvakkers, maar dat heeft ook z'n charme.

Misschien wel de grootste attractie die dag was ik zelf. Elke zoveel minuten kwam er iemand om een foto te maken. Een meisje kwam een aantal keer terug. Als ik me dan achter een muurtje verstopt had en ze had me gevonden, gilde ze naar haar vrienden en die kwamen een foto maken. En nee, het was geen 6 jarig kindje, ze was een jaar of 20.. Ik heb wel haar emailadres gekregen, weer een vriendinnetje gemaakt :).

Helaas ben ik wel behoorlijk verbrand. Het is daar namelijk best fris door de wind van de zee maar de zon is wel behoorlijk sterk. Gevolg: een mooie print van waar mijn bh-bandje, hemdje en rugzak zat.. Maar goed, beter dan blauwe tenen van de sneeuw, toch?! (Eigenlijk niet..)

Die middag ben ik nog naar twee films geweest, het is hier toch maar een dollar.. 's Avonds heb ik de bus gepakt naar Lima, weer 's nachts, waar ik deze ochtend aankwam. Nu zit ik in een gezellig hostal waar ik de hele dag niks heb gedaan.

Oh, en in Trujillo hebben ze griesmeelsoep! Gewone soep met griesmeel er in, beetje vreemd maar zeeer lekker!

En ja, weer geen foto's. Mijn nieuwe excuus; het gaatje zit verstopt van de computer en ik kan er met geen mogelijkheid bij. Ook niks op facebook nu dus.. Maar ooit komt het!

Tot de volgende keer maar weer :)

En Bianca, HAPPY BIRTHDAY!

Blijf op hoogte!

Wil je op de hoogte blijven van de belevenissen? Meld je aan voor de mailinglist

Eerdere reisverhalen

Reis blog, ook wel reis webblog genoemd, wordt mogelijk gemaakt door Around the Globe. "Ontmoetingsplek voor en door reizigers". Lees onze Disclaimer