Op naar Melbourne!

Oeps.. het duurde wel heel erg lang. Had niet zo'n zin om een verhaaltje te typen, maar zal er nu toch eens aan beginnen.. Daar gaan we dan :)

Laatste keer was ik in Sydney. Vanuit Kings Cross waar ik zat, ben ik naar Bondi gegaan. Bondi is een van de stranden van Sydney, erg mooi en leuk zwemmen/bodyboarden maar helaas wel erg touristisch. Daar een hoop mensen ontmoet en het was echt de perfecte plek voor avonden op het strand. Het was ook ongelooflijk heet dus 's avonds was het perfect op het strand.

Vanuit Bondi ben ik een paar dagen later naar Manly gegaan. Een van de jongens, James, waarmee ik in Cusco werkte, was weer terug en die is mij komen ophalen van de ferry. Ik ben daar een paar nachten gebleven en hij heeft me al de mooie plekjes daar laten zien. Er joeg een hittegolf over Sydney heen en het kwam tegen de 40 graden. Echt ongelooflijk warm, toen wist ik echter nog niet wat me in Melbourne te wachten stond. Hij nam me mee naar een van de uitkijkpunten en van daar konden we over de hele kust van Manly kijken richting de stad. Helaas op de terugweg was ik zo stom van de rotsen naar beneden te vallen en had ik mijn enkel heel erg verzwikt. Ik kon er nog op waggelen dus we gingen naar de pub voor een biertje. Alleen de pijn werd steeds erger en erger tot een punt dat ik (volgensmij) van mijn stoel ben gestapt en op de grond moest liggen omdat ik bijna flauw viel. Weet niet meer precies wat gebeurde, alleen dat ik later op de grond lag met een hoop mensen om mij heen. Toen zijn we toch maar naar het ziekenhuis gegaan. Gelukkig was er niks aan de hand, alleen goed verrekt. Kreeg een mooie sok en ben naar huis gehopt. Ik was zo blij om weer in een echt huis te slapen! Volgensmij had ik dat nog nooit zo gewaardeerd. Toen ik daar was heb ik ook een vlucht geboekt naar Melbourne en 2 dagen later had ik Sydney weer achter de rug.

Ik kwam op een zondag aan in Melbourne. Het hele internet afgezocht naar een hostel dat nog een bed vrij had maar kon niks vinden. Ik kwam er achter dat de Australian Open, het tennistournooi, aan de gang was in Melbourne dus alles was volgeboekt (en veel duurder dan normaal). Op het allerlaatste moment kreeg ik een bericht van Finn, via Couch Surfing, dat ik wel bij hem kon crashen. Dus toen ik in Melbourne aankwam, kwam hij me ophalen van de busstop en ik ben daar 3 nachten gebleven. Helaas vond zijn Koreaanse huisgenoot het nogal ongepast dat er iemand sliep die er niet hoorde.

Die maandag was het Australia day. Grote feestdag in Australie en dus moesten we op pad. Die dag was ook het Chinese nieuwjaar dus het was echt een enorm feest overal, supergezellig. Draken, mooi versierde Chinezen en een hoop Australiers die zongen: "Aussie Aussie Aussie, Oi Oi Oi!!". Overal waren standjes, marktjes, dansworkshops en veel meer. Helaas was het ook zo'n 35 graden en hadden we het goed heet. Al met al wel een hele leuke dag.

Toen kon mijn jobhunt beginnen. Ik had mijn CV zo'n 30 keer afgedrukt en ben door de straten gegaan, winkels, cafes, restaurants.. Ook de krant gekocht en heel wat dingen afgebeld. Uiteindelijk had ik twee interviews gescoord, later die week. Een van de twee baantjes kreeg ik (de andere: 'oh blijf je maar een paar maanden?'), in een callcentre, zo'n 8 euro per uur.

Die week ben ik ook behoorlijk wat keren verhuisd. Tussen hostels, vrienden, meer hostels en meer vrienden. Wel heel leuk want zo heb ik overal wel mensen leren kennen. Ik ben Daniel gaan opzoeken, een van de maffe Aussies die ik in Cusco heb ontmoet. Erg leuk om zo te zien hoe mensen hier leven. Ik moest natuurlijk ook allemaal dingen proberen die typisch Australisch waren: crumplets (soort pannenkoek/brood voor in de broodrooster), milo (chocomel waar het spul bovenop blijft liggen) en de Australische bbq (een worstje in een boterham met ketchup). Een van de avonden nam hij me mee naar een van zijn vrienden waar we gingen barbecuen en een biertje gingen drinken. Op een moment zat ik daar met zo'n 16 kerels in hempjes en shorts die 'enigszins' te kort waren. Best amusant.

In die paar dagen werd het hier ook ongelooflijk heet! Het kwik steeg tot zo'n 47 graden, echt ondraaglijk! Het brand gewoon in je huid en je kunt je ogen amper open houden omdat de lucht zo heet is. Heel bizar. Als ik het vantevoren geweten had dat ik naar zulke temperaturen ging, had ik Ierland misschien nooit verlaten. Hitte maakte me altijd heel erg ziek en bang, gelukkig ben ik er nu wel een beetje aan gewend.

Vanuit daar ben ik naar St. Kilda gegaan, dat is de touristische uitgaans/strand plek. Ik had niks gereserveerd dus kwam het er op neer dat ik ongeveer een uur met mijn backpack (in 40 graden) heb gelopen voor ik een hostel vond. Wel een heel leuk hostel gevonden waar ik al snel een paar maffe mensen had ontmoet en we waren naar de Gay Parade gaan kijken. Achteraf was er een festival waar we ons voornamelijk vermaakt hebben met rondkijken. Achteraf wilde we nog de penguins gaan kijken (die komen elke avond even kijken) maar we hadden geen geduld om te wachten.

In St. Kilda had ik een poster gezien voor een baantje waar ik een interview kreeg. Toen ik daar binnen kwam, kwam iemand mij halen. Hij keek me heel bizar aan en zei dat hij me ergens van kende. Ik had geen idee wie hij was en sinds ik daar nog maar even was leek het me behoorlijk sterk. Na een tijdje kwamen we er achter dat hij tot september in Galway zat en daarna naar Zuid-Amerika was gegaan. Ik had hem ontmoet in Cusco, toen ik daar werkte. Na een tijdje herinnerde ik hem weer en natuurlijk moesten we alle herinneringen weer ophalen. Hij was er met kerstmis en nieuwjaar, misschien dat dat de reden was dat ik hem niet herkende..

Vanuit het hostel in St. Kilda ben ik naar Eddie gegaan. Met Eddie heb ik in Ecuador een tijdje gereisd. Zijn broer zat in Parijs en ik kon dus in zijn kamer slapen. Echt superrelaxed, een enorm 2-persoonsbed voor mij! Hoop films gekeken, gekletst en natuurlijk weer een barbecue. Hij had kangoeroe voor mij gemaakt. Ik heb het ooit eerder gehad maar kon me niet herinneren dat het zo lekker was!

Helaas ging Eddie het weekend weg en moest ik weer naar een hostel verhuizen. Dus ik ging terug naar het hostel waar ik eerder was geweest. Hoop gekkigheid en weer enorm heet weer. Dit keer tegen de 45 graden alleen nu zat ik niet in een huis met airconditioning maar in een hostel met 10 man op een kamer. Dat was dus echt zweten. Daarbij was ik ook nog eens een beetje ziek aan het worden dus echt slapen ging niet goed.

Het baantje wat ik had gekregen was een beetje in een ramp afgelopen. Ik heb een dag training gehad en toen we de volgende dag terug kwamen om op pad te gaan, kregen we de mededeling dat we ontslagen waren, maar het goede nieuws was dat we door-to-door konden gaan bij het energiebedrijf wat in hetzelfde gebouw zat. Dat zag ik niet zo zitten, dus ik ging opzoek naar iets anders. Die zaterdag avond (al enigszins aangeschoten, we kregen gratis 'goon', goedkope rotzooi wijn, in het hostel) kreeg ik een smsje van de twee meisjes die tegelijkertijd ontslagen waren, dat ze een baantje voor mij hadden. Druiven plukken in Robinvale, 1 dollar per doos, ongeveer 15 dollar per uur. Dus ja, geen baantje, waarom niet. De volgende ochtend om 8 uur de trein en bus gepakt die kant op en na wat gezoek en gebel, had ik de meisjes gevonden. Heel slecht bereik daar dus ik heb nogal een tijdje met mijn backpack door de hitte gelopen.

Mijn fruit-picking-disaster:
Ik werd opgepikt door de boer en naar de cabines gebracht waar we zouden slapen. Deze waren midden in een wijngaard met absoluut niks erom heen. De andere meisjes die daar woonden (totaal met z'n zessen) waren nogal stil maar dat zou vast nog wel loskomen. Beetje geklets enzo en ze vertelde me wat we morgen zouden gaan doen.
Om 6 uur moesten we op en om 7 uur zouden we beginnen. We kregen enorme dozen die we netjes moesten vullen, als een puzzel. Je moest de slechte druiven er al afknippen voor je ze in de doos deed en alle druiven moesten van de boom. Prima, dacht ik. Totdat ik na zo'n 5 uur plukken welgeteld 10 dozen had gedaan, en dus 10 dollar had verdiend. Toen mochten we naar huis, ze hadden ons niet nodig in de schuur.. De volgende dag had ik 17 dozen (van 6 uur 's morgens tot 11.30 uur) en mocht daarna zo'n 5 uur in de schuur aan de lopende band de rest van de rotte druiven eraf halen, waarna ze in zakjes gedaan zouden worden en naar de winkels werden gebracht. Een vrouwtje stond er bij en schreeuwde naar alles en iedereen wat ook maar iets verkeerd deed. Gelukkig hielp een van de meisjes die naast mij werkte me en dekte enigszins. Je moest 8 dozen per uur uitzoeken (onmogelijk.. als je niet aziatisch bent of 5 redbulls hebt gehad) anders werd je ontslagen. Ik kwam tot ongeveer 4 per uur.. Inmiddels was ik ook steeds zieker aan het worden en mijn oren wilde maar niet poppen, ik kon dus ook bijna niks horen.
Een van de goede dingen was wel dat we zoveel druiven mochten eten als we konden (zolang de boer er niet was) en dat het ijskoud was 's morgens. Tegenover de 35-40 graden 's middags. Ik heb de volgende ochtend nog 17 dozen geplukt en toen ben ik toch naar huis gegaan, was te ziek (en het helemaal beu). De twee meisjes hadden al besloten te stoppen en waren die dag opzoek gegaan naar een ander baantje. Die avond kwamen er een stel Indiers langs met een 6-pack bier voor ons, een was jarig en dat moesten we vieren. Allemaal leuk en aardig tot ik twee kerels met slagersmessen rond zag lopen. Beetje ruzie ontstaan en ze wilden elkaar afmaken.. Daar zaten wij min of meer middenin. Gelukkig was hun baas ook bij ons mee aan het drinken dus ze kwamen niet dichterbij. Ik had twee panadols gehad van iemand en voelde me dus helemaal goed, een paar biertjes ging er wel in. De volgende dag was ik des te zieker. Lange nacht met een hoop ritjes op de quad (best leuk, beetje vol met z'n 6-en).
De meisjes besloten de volgende dag te vertrekken naar een vriend van hun. Ik had mijn huur betaald tot zaterdag dus besloot te blijven en uit te zieken. Wel ontiegelijk saai in mijn eentje overdag in the middle of nowhere en als je het 'dorp' in wilde moest je liften. Een paar maffe ritjes gehad.
Die zondag toch maar weer terug naar Melbourne in de hoop daar toch iets te vinden.

Na een 8-urige bus/trein rit kwam ik die avond weer terug en had ingecheckt in een hostel waar Sandra zat. Ik had haar ontmoet in het hostel in St. Kilda en zij gaat volgend jaar studeren in Enschede. Ze is Duits en moet dus Nederlands leren. Nja, daar ga ik haar dus mee helpen. Zo ver gaat het nog niet zo goed, maar dat komt nog wel.

Na twee weken geen baantje te kunnen vinden, had ik op 1 dag 3 interviews gescoord. Toen ik terug naar het hostel liep spraken 2 mensen mij aan en uit allebei kwam een interview. De eerste was een ontiegelijk lang groeps sollicitatiegesprek en uit de 40 zouden ze 2 mensen kiezen. Vond het maar een maffe bedoeling en bleef alleen voor de gratis menthos die op de tafel stonden (en de airconditioning). Het tweede was veel leuker en ik ging met ze mee de straat op en kreeg wat kleine opdrachtjes. Beide sollicitatiegesprekken waren voor face-to-face fundraising (oftewel, mensen irriteren op straat met goede doel praatjes). Het tweede interview ging best goed en kreeg het baantje. De volgende dag kon ik beginnen en je werd getraind terwijl je werkte. Beetje eng natuurlijk, mensen aanspreken maar je hebt geen idee wat je moet zeggen. Toch zo'n 80 dollar verdiend die dag. Helaas, het was allemaal commissie dus als je niemand inschreef, kreeg je ook niks.

Ik vond het steeds minder leuk worden om 100 keer per dag afgewezen of genegeerd te worden (goh..) en het enige waarom ik daar bleef was de bieravonden en de gezellige mensen. De training 's morgens was ook best leuk en het waren natuurlijk allemaal maffe mensen. Maar na iets langer dan een week had ik het echt helemaal gehad en heb ik helemaal gestresst mama gebeld (ja, bij jullie dus 2 uur 's nachts ofzo). Ze probeerden mij nog op te peppen en heb toen in een minuut nog iets verkocht maar was het toch behoorlijk zat. Toen ik zei dat ik er mee kapte waren ze ineens een stuk minder aardig en ik mocht niet eens dag zeggen tegen de rest want dat zou hun beinvloeden. Wel zo'n 400 dollar verdiend, 2 telefoonnummers en een roos die ik kreeg na een zware dag. En natuurlijk weer een ervaring rijker.

Het hostel is nogsteeds heel gezellig. Zit er nu zo'n twee weken en echt ontzettend leuke mensen. Enige nadeel, geen plafond op de kamers en geen alcohol toegestaan. Gelukkig is de 'bouncer' een vriend van ons en die kon het geen ruk schelen. Verder is het allemaal jongelui die daar rondloopt dus niemand doet of zegt iets. De geen-plafond-issue is wel behoorlijk irritant. Je hoort namelijk alles wat gebeurt, wekkers, gesprekken, muziek en ruzies. Daarbij is het ook altijd licht en aangezien je geen raam hebt, weet je niet of het nacht of dag is.

Dus ik ben opzoek gegaan naar een kamer en verhuis zondag naar een huis in Richmond, een wijk net buiten het centrum. 5 minuten in de trein of 15 in de tram waar je gratis in kunt (nou ja, zwart dan). Een vriendin van mij woont in het huis ernaast maar daar wonen twee fransse meisjes en ik heb wel genoeg van franse huisgenoten. Maar kan altijd even binnenlopen en hallo zeggen.

Ik heb besloten dat ik een baantje wil in een cafe/restaurant en je hebt hier altijd koffie ervaring nodig. Dus vandaag een cursus gedaan in het maken van koffie. Best leuk, wat caffeine shots gehad en een mooi certificaat. Dus ik ga zo op pad naar cafees om een baantje te scoren!

Nog wat maffe dingen die me opgevallen zijn hier (misschien al genoemd in mijn verhaal..):
* Veel restaurants hebben een BYO (bring your own) policy, dat betekent dat je daar je eten bestelt maar je eigen alcohol brengt. De licences zijn zo duur dat dat beter is voor hun.
* Ik heb een stuk Edammer kaas gevonden: Dutch Edam, en dan met een plaatje van een hoop bergen met sneeuw en een kleine cottage.
* Omgeroepen op het station: Please walk your bike on the platform.. Thanks mate! 2 seconden later zie ik een kerel voorbij komen met een fiets aan de hand.
* Electriciteitskabels ondergronds hebben ze nog niet van gehoord. Alle straten worden gesierd door electriciteitspalen.
* Ze hebben drive-through bottle shops. Je rijdt er doorheen en je koopt je biertjes.
* De stoplichten maken hetzelfde geluid als in Dublin
* Hele korte broekjes en hempjes zijn hier de mode, voor kerels.. Net als: skinnny jeans, 60's zonnebrillen, strakke shirtjes, kapsels met veel ponys. Ik ga opzoek naar een foto maar kan het even niet vinden..
* Een bbq bestaat uit brood met worst. Dat is het vaak..
* Wel zijn er overal bbq's, openbaar. Bij parken, wandelpaden of aan het strand.

En ja.. Last point.. Er zijn hier in de buurt heel veel bosbranden (maar dat wisten jullie vast al). Het is goed te merken in de stad en het is altijd mistig. Je kunt het ook een beetje ruiken. Overal zijn collectes voor de Victorian Bushfire Appeal en ik heb zelfs mensen ontmoet die over zijn gekomen uit Amerika om hier als brandweerman te werken.. Ik ben verder niet in gevaar, ik zit midden in de stad. Kleine kans dat er iets gebeurt. Wel vrij tragisch wat er om ons heen gebeurt..

Volgende bericht komt wat sneller hopelijk. Mijn plan is in ieder geval om eind juni terug te komen. En.. ik heb me aangemeld voor de uni! Ja, dat zei ik vorig jaar ook, maar nu ga ik ook echt! :D Wageningen, Voeding en Gezondheid.

Ik heb wat foto's online gezet maar hoop drama, er komen er snel meer!

Dikke knuffel en mis jullie allemaal..

Blijf op hoogte!

Wil je op de hoogte blijven van de belevenissen? Meld je aan voor de mailinglist

Eerdere reisverhalen

Reis blog, ook wel reis webblog genoemd, wordt mogelijk gemaakt door Around the Globe. "Ontmoetingsplek voor en door reizigers". Lees onze Disclaimer