Vijf dagen in de wildernis

Eenmaal teruggekomen van onze reis hebben we even goed gerelaxed en bijgeslapen. 's Avonds op stap geweest toen rond een uur of 11 de stroom uitviel. Schijnbaar doen ze dat hier 3 dagen per jaar en dan vervangen ze iets op het elektriciteitsnetwerk ofzo. Erg leuk, de aggregator ging aan en we hadden muziek en kaarslicht.
Dinsdag zijn we een canopytour gaan doen, 1700 meter door de lucht zoeven over 16 platforms. Echt een superervaring. Nou ja, tot we apen vonden in de bomen. De jongens waren de geluiden aan het imiteren wat de apen schijnbaar best vermakelijk vonden. Al snel kwamen ze op ons af, ik wist niet hoe snel ik weg moest komen. Ik heb namelijk niet zo'n goeie ervaringen met apen, die vinden het leuk mij te bijten. De begeleiders die met ons meewaren hadden onze camera's afgenomen en hebben alles gefotografeerd.
Eenmaal terug besloten we de Mombacho verder op te lopen, de vulkaan bij Granada. Het zou maar 3 km lopen zijn, wisten wij veel dat we daarmee ook zo'n 300 meter stegen.. Natuurlijk hadden we geen water bij dus toen we eindelijk boven kwamen waren we extreem blij met onze fanta en rijst met bonen. We raakte aan de praat met twee Israeliers en toen we aan onze wandeling op de krater wilden beginnen was het al 4 uur en ging de laatste bus naar beneden. Dus besloten we maar om toch te gaan wandelen en hebben we uiteindelijk in het research centre geslapen (in een kamer met heel veel grote wespen). Best een leuke ervaring om op een actieve vulkaan te slapen. Toen het begon te onweren leek het ook op een enorme aardbeving. Alles trilde..
De volgende dag zijn we doorgegaan naar El Jabillo, het dorpje in de bergen waar de familie woont waar mijn tante zo'n 25 jaar geleden heeft gewoont. Geen idee waar we ze konden vinden maar hebben de boevenwagen genomen in die richting en in de wagen gevraagd of iemand de familie kent. We bleken bij een van de dochters te zitten en die heeft ons uiteindelijk meegenomen naar hun huis toe. We moesten eerst nog een uurtje lopen omdat het heel hard had geregend en de weg helemaal kapot was.
Ze waren allemaal erg verbaasd om ons te zien maar wel erg blij. Ik sprak dan wel niet zo veel spaans maar met handen en voeten en pen en papier komt alles goed. Ook werden alle foto's die ze over de jaren hadden ontvangen boven water gehaald en kreeg ik foto's van mijn brugklastijd te zien.
Na een nacht in het pikkedonker (er is daar nog geen elektriciteit) konden we de volgende ochtend helpen met het uitzoeken van bonen. De familie verbouwt namelijk allemaal bonen en we moesten de slechte er tussenuit zoeken. Gelukkig mochten we tussen 12 en 3 wel even stoppen voor de 'siesta', toen was het ook echt te warm. Het leven daar begint ook al om 5 uur.
Vrijdags zijn we naar een feest geweest van een linkse politieke partij, de Sandinistas. Zelfs de 10-jarige dochter van het gezin stond enthousiast met een vlag te zwaaien. Eerst een lange saaie preek, later een hoop rum en dansen. Het bleek wel weer dat de rum elk feest om kan toveren in een gezellige boel. Achteraf was ik echt helmaal kapot omdat ik constant moest dansen. Al dat heupgewieg vind ik maar niks, ziet er leuk uit voor anderen maar niet voor mij. De vader van de familie, Felix, was erg zat geworden en moest naar huis gedragen worden. Die had de volgende dag een kater, dus jippie! Geen bonen :).
Zondag zijn we 's morgens met een groepje kids uit het dorp gaan zwemmen in de rivier en 's middags naar het schooltje wat mijn tante toendertijd heeft gebouwd. Het was zo bizar om te zien en te denken dat zij daar ook is geweest. Buiten stond nogsteeds een plakkaat met dat de Nederlanders het hadden helpen bouwen. Vanaf daar had je ook een geweldig uitzicht over de bergen. Om bij het schooltje te komen moesten we eerst een hele steile weg op. Om maar weer even de lazy persoon uit te hangen, ik mocht op de muilezel naar boven toe. In eerste instantie was het doodeng maar uiteindelijk was het wel heel relaxed. Wel een beetje zielig voor het beestje maar ze overtuigden me dat het okee was.
Maandag gingen we weer terug naar huis. Om 5 uur op, ruim een uur bergbeklimmen, half uur in de bus met scholieren, dan nog 2 bussen en uiteindelijk waren we om 10 uur thuis.
Die dag zijn we nog even naar het schooltje van Marijke gegaan dat ze aan het renoveren is. Wat een leuk schooltje met een leuke sfeer! Het was ook wel echt te zien dat het een opknapbeurt nodig had (gehad). Supermooi project!
Daarna zijn we wat gaan eten en schrik niet: ik heb een french manicure gehad! Nu lijk ik echt op een meisje. Zelfs mijn tenen zijn gedaan.
Om 5 uur gisteren was het Oliviers verjaardag (europese tijd) en daar moest op geproost worden. Hij trok het echter een beetje te ver en rond 11 uur was hij strontbezopen. Ik was al eerder in slaap gevallen en hij maakte me wakker met zijn gebrabbel en rondlopen. Uit protest heb ik al het water opgedronken en de rest weggespoeld. Vanmorgen had hij dus ook enorme dorst. Eigen schuld, dikke bult :).
Dagdag :)

Blijf op hoogte!

Wil je op de hoogte blijven van de belevenissen? Meld je aan voor de mailinglist

Eerdere reisverhalen

Reis blog, ook wel reis webblog genoemd, wordt mogelijk gemaakt door Around the Globe. "Ontmoetingsplek voor en door reizigers". Lees onze Disclaimer